De GR20 Corsica met Ivo

Waarom de GR20

Toen we een aantal jaar geleden met zijn allen op Corsica waren hadden Ivo en ik ons na een paar bergwandelingen voorgenomen dat we toch de GR20 eens zouden moeten lopen. De rivieren en bergen waren zo sprookjesachtig mooi! Ivo zijn 18e verjaardag en de afronding van zijn eindexamen waren een mooie gelegenheid om dit vader-zoon-ding ten uitvoer te brengen. We zouden samen een van de mooiste en zwaarste wandeltochten van Europa gaan doen.

De voorbereiding

We hadden ons voor de voorbereiding gebaseerd op de gids van Paddy Dillon, GR20 Corsica, The High Level Route ISBN13: 9781852844776 Editie 2006. Dit is een redelijk compact boek met heel accurate informatie.

Na lezing van dit boek en veel artikelen op het internet hebben we besloten om het zuidelijke deel van de route te lopen. Deze is wat minder zwaar dan het noordelijke deel en bovendien in 6 dagen uit te voeren in plaats van in 9. Verder kun je er op het zuidelijke deel ook nog op een aantal plaatsen van af. De spullen om mee te nemen hebben we grotendeels op de adviezen van Paddy Dillon. De belangrijkste les was: de GR20 is duur:

• Lichtgewicht uitrusting aanschaffen
• De vliegreis erheen
• De diverse taxiritten, heel duur
• Overnachtingen en eten in refuges en bergeries

 

Meegenomen

Berg/wandelschoenen, Sokken, Korte broek, Lange broek, Riem, Shirts, Onderbroeken, Fleeze trui, Pet, Verzorging (zonnebrand, etc), Wind/waterdichte jas, Rugzak, Slaapzak, Tent, Matras, Waterflessen (groot / klein), Zaklantaarn, Reserve batterijen zaklantaarn, Tandenborstel, Tandpasta, Handdoek, Toiletpapier, Zeep / shampoo / afwas, Eerste hulp kit (klein met wat (blaar)pleister, pijnstillers, brandzalf), Geld, Kaarten, Corsica gids, IJshouweel, Noodvoorraadje droogvoer (niet op te eten, tenzij noodzakelijk), Pen en papier, Mes, GPS, Reserve batterijen GPS, Thee, Cup-a-soup, Borden/bestek/beker, Kompas, Peilkompas, Verrekijker, Paspoort, Eindje touw, Campinggaz met 1 reservepatroon, Alu pan met deksel, Lucifers, GSM met oplader, Slippers of sandalen, Gaffertape, Naaisetje, Fotocamera, Zonnebril, Tickets, Afvalzakken

Vlak voor ons vertrek hoorden we dat er eind mei 3 doden in de bergen langs de GR20 waren gevallen door de plots ingevallen koude. Dat geeft de burger moed…

Naar Corsica – 3 juni 2007

Omdat we maar zo weinig tijd hadden, hebben we besloten om te gaan vliegen. Bastia is toch een van de meest bereikbare plaatsen vanuit elke hoek, dus daarheen ging de reis. Niet via Parijs, want dan moet je overstappen op Orly en Charles de Gaule. Heel onhandig. Heen via Nice en terug via Marseille. Dat is toch wat overzichtelijker. Ik had me niet gerealiseerd dat de luchthaven nog zover vanaf Bastia ligt. Dat was de eerste keer kassa voor een taxichauffeur. De beloofde bussen reden ondanks de dienstregeling bij de ‘bushalte’ niet. Dat is een wijze les voor heel Corsica. Taxi’s zijn duur en bussen rijden niet. We stonden om 23:00 uur op de luchthaven in de stromende regen en moesten dus een hotel zoeken. De taxichauffeuse was uiterst vriendelijk en leverde ons af in Hotel des Voyageurs, vlakbij het station. Gas hadden we niet bij ons, want dat mag niet mee het vliegtuig in. Dat dachten we wel in Bastia of Vizzavona (het begin van onze reis) te kunnen komen. In Vizzavona zou volgens Paddy Dillon immers een epicery zijn die ‘crammed’ was met provisions.

Van Bastia naar Vizzavona – 4 juni 2007

Onze trein zou de volgende dag volgens de receptionist in het hotel vertrekken om 9:05. Toen we echter op het station aankwamen om de kaartjes te kopen bleek de trein al om 8:40 te vertrekken en de volgende pas om 15:25. Geen tijd meer dus om gas te kopen…

Vlug in de trein naar Vizzavona, het avontuur was begonnen. De treinreis duurt lang en het treintje schudt vervaarlijk, maar men is (helaas?) begonnen met een upgrade van het spoor. Rails wordt vervangen, bruggen en viaducten opnieuw gebouwd, nieuw materieel aangeschaft. Dat gaat binnenkort in bedrijf (Corsica Train). De uitzichten zijn soms adembenemend mooi.

Bij aankomst in Vizzavona (meer dan een uur vertraging) bleek dat een wel heel klein plaatsje te zijn. 2 Hotels en een restaurant annex station. De uitzichten op de besneeuwde bergtoppen waren fantastisch. Na een heerlijke lunch op het station gingen we op zoek naar de épicery voor wat verse spullen voor de eerste dag en voor gas. De mijnheer keek heel blij toen we naar gas vroegen, want dat herinnerde hem aan het feit dat hij dat nog moest bestellen. “Nee, hij had dat niet”, maar we werden hartelijk bedankt. Dat was toch wel balen, want nu moesten we de bergen in zonder gas. En de thee, de soep en de droogvoermaaltijden dan. Daar was toch warm water voor nodig. Enfin, hopen dat de volgende refuge wel gas verkocht.’s Middags hebben we nog wat gewandeld in de omgeving. Eerst wat in het wild en daarna het Sentier Archéologique naar een Abri voor herders van duizenden jaren geleden.

We hebben een goed verblijf gehad in Hotel I Laricci, hoogte 915 meter (GPS WGS84/UTM 0511058-4663979). Het verblijf was op basis van half pension en goed verzorgd.

Van Vizzavona naar refuge d’E Capanelle – 5 juni 2007

We stonden vroeg op en hoopten op beter weer. We hadden broodjes met Corsicaanse worst uit het hotel mee.

De route is goed aangegeven maar gaat al direct flink omhoog door berkenbossen en over behoorlijk steile hellingen. In de gids staat deze etappe vermeld als niet al te zwaar. En dat klopt ook wel. Het was voor ons even inkomen. Zo’n rugzak zit in het begin heel zwaar, maar na een tijdje went dat. Ivo heeft nog gechecked of zijn schoenen waterdicht zijn. Het leek eerst goed te gaan, maar als het water tot zijn knieën staat lopen ze toch van bovenaf vol .

Na een tocht van ruim 5 uur komen we aan bij de refuge d’E Capanelle (hoogte 1606m GPS WGS84/UTM 0512410 4658339). Dat is een ongezellige boel, maar er zijn slaapplaatsen genoeg in de dortoire. De vrouwen werken daar hard en de mannen zijn ook heel druk…, die staan achter de bar.

Ze kunnen daar niet koken. We hadden een volledig doorgekookte groentesoep (sommige wandelaars vroegen een extra pan ??!!?). En daarna wat stoofvlees met heel zoete en ook veel te gare pollenta in lichtgeel en donkerbruin. Als toetje hadden we Corsicaanse kaas. We vermoeden daar een complot. Volgens ons eten Corsicanen dat zelf niet. Ze voeren dat voor veel geld aan de toeristen en gniffelen dan stiekem. We hebben echt niet één Corsicaan van zijn eigen kaas zien eten. Let maar eens op.

In de eetzaal staat een bordje dat wandelaars hun schoenen niet uit mogen doen. Volgens ons maakte dat niets uit omdat de lucht van wandelvoeten toch niet boven die van de Corsicaanse kaas uitkomt!

Van refuge d’E Capanelle naar Verdi – 6 juni 2007

We vroegen de uitbater van de Refuge naar Camping Gas. Ik zag het namelijk heel duidelijk op de toonbank van zijn winkeltje staan. Hij ontkende dat hij het had en verkocht. Toen ik hem op het ene exemplaar wees, ging hij moeizaam overstag en kregen we het blikje mee!

We waren weer behoorlijk vroeg op pad, net als alle wandelaars. Er was in die refuge echt helemaal niets te doen. Bovendien zou het slecht weer worden. Er nam om die reden ook niemand de hoge route. Dat is jammer want nu zouden we dus de I Pozzi moeten missen (toch een foto, gevonden met google).

Het ontbijt was heel taai. De lage tocht was minder makkelijk dan het boekje deed vermoeden. Eigenlijk helemaal niet zoveel makkelijker als de dag ervoor. Vlak voor we bij Verdi aankomen begint het wat harder te regenen. We komen nog net droog over. De wandelaars na ons zijn over het algemeen doorweekt. Het Relais San Pedru di Verdi ligt op 1250m (GPS WGS84/UTM 0516080 4652872). Het is heel gezellig in Verdi. De open haard brandt en er wordt veel gelachen. Het eten is er eenvoudig maar wel goed. Het schijnt wel elke dag hetzelfde te zijn, volgens wandelaars die er wel vaker komen, maar wij vinden dat geen probleem. De kleren die we gewassen hebben willen maar niet drogen. Ook niet in Verdi. De dortoirs zijn niet verwarmd en dus heel vochtig. Met al die regen buiten ophangen kan ook niet. Slapen komt er niet zo van, want er wordt veel gesnurkt.

Van Verdi naar Refuge d’Usciolu – 7 juni 2007

Met mooi zonnig weer zijn we van Verdi naar Usciolu vertrokken, zowaar de pijpen van de broek afgeritst. De tocht die we nu zouden doen geldt als een stuk zwaarder. Dat merken we direct, het is een onafgebroken stijging tot bijna 2000m. De tocht loopt eerst tot Refuge de Prati, waar we vers water en wat marsen kopen.Vanaf Prati komt een heel lastig stuk met veel klauteren en weinig wandelen. Af en toe is het ook heel steil naast het pad, voor zover er nog van een pad gesproken kan worden.

In de loop van de tocht begint het heel hard te betrekken. Het weer verslechtert snel. Dan horen we ook onweer. We moeten kiezen om door te lopen naar de Refuge d’Usciolu of om bij de Bocca di Lapara de Mare a Mare op te gaan om een eind lager (1380m) een berghut op te zoeken. Een harde donderklap en plotseling neerstortende regen doet ons tot het laatste besluiten. We vinden de berghut na enig zoeken. Het viel niet mee, want het zicht was beperkt (GPS WGS84/UTM 0518950 4646163).

Als we de hut bereikt hebben begint het ook nog te hagelen. Net op tijd dus. Als het een beetje droog is, gaan we hout sprokkelen voor de kachel. We kunnen nu wel wat warmte gebruiken. Het hout is doorweekt en moeilijk aan te krijgen. Als we in de keuken wat kaarsen vinden, lukt het ineens een stuk beter om het hout te laten ontbranden.

We besluiten ons plan te veranderen. Om toch op de geplande tijd op onze bestemming te komen, moeten we een ander etappeschema gaan lopen. Ivo zoekt uit hoe dat kan. We besluiten om de volgende dag de rest van deze etappe te lopen. Dan lopen we daarna een deel van de volgende etappe en we gaan van de route af voor een bergerie op de helft.Vanaf daar lopen we via een alternatieve route terug naar de GR20 om het hoogste deel van onze tocht te doen.

Als maaltijd hadden we cup-a-soep (onder de omstandigheden te eten) en goulash van Bever Zwerfsport (niet bepaald lekker te noemen).

Als in de avond de wolken optrekken blijken we uitzicht op zee te hebben…