Vechten tegen het kwaad

26 september 2014

Ik ben in verwarring. Vroeger was ik een echte pacifist. Vechten is nooit een oplossing, vond ik. De afgelopen vijftien jaar heb ik me echt laten beïnvloeden door het machtsdenken van de wereldleiders. Ze hebben het heel slim aangepakt.

peace-hands

Vredestroepen

Ooit hadden we nog zogenaamde “Vredestroepen”. VN-militairen met blauwe helmen die de vechtende partijen zo goed en zo kwaad als het ging uit elkaar haalden. Echt vechten mochten ze niet. Sinds het Srebrenica-drama “weten” wij Nederlanders dat het zo niet moet. De VS is daar ook achter gekomen toen in Afrika een woedende menigte Amerikaanse soldaten dood over straat sleepten. Er was een geweldsinstructie nodig, dat was wel duidelijk. Militairen moeten kunnen handelen, anders lopen ze een trauma op.

Precisiebombardementen

Nog zo’n mooi woord: “Precisiebombardementen”. Tot op de millimeter nauwkeurig de dikke vette bommen laten vallen. En burgerslachtoffers of afzwaaiers noem je “collateral damage”. Klinkt duur, maar betekent gewoon onschuldige slachtoffers.

Humanitaire missies

Later noemden ze het humanitaire missies met een volkenrechtelijk mandaat. Maar dat betekent dat er gewoon gevochten kan worden. En dat je in naam van de vrede oorlogje mag spelen. En de wapenindustrie maar lachen. Bommetje na bommetje, alweer een miljoen omzet.

Waar houdt dit op?

Alle recente voorbeelden van militair ingrijpen hebben het laten zien. Hoe meer geweld er wordt gebruikt, des te meer je je eigen tegenstand organiseert en des te geweldadiger de tegenstanders worden. Noem één plek waar geweld en buitenlands ingrijpen tot resultaat hebben geleid. Vietnam, Korea, Libië, Afghanistan, Irak, voormalig Joegoslavië? Ook vele jaren later allemaal nog instabiele regio’s. Ik kan ook de plekken noemen waar conflicten geweldloos zijn opgelost, uiteindelijk. Denk aan India onder Gandhi, Zuid-Afrika onder Mandela, Noord-Ierland. Verzoening en vergeving. Daar gaat het om.

En de Islamitische Staat dan?

Mijn verwarring ligt bij de Islamitische Staat. Daar is zo veel geweld en zo veel narigheid. Er zijn veel oorzaken voor aan te wijzen, die deels hun oorsprong vinden in ongebreideld religieus fanatisme. De andere kant is dat de haat gevoed wordt door de aanvallen van het Westen. Moeten we daar nog een keer ingrijpen en de haat nog verder aanwakkeren? Of moeten we de andere wang toekeren en in gesprek raken. Zijn we daarvoor al te ver? Of kan het nog? Wie heeft het antwoord? Zijn alle wijze mannen dood?

0 Comments

Geef een reactie